Vanmorgen werd ik heel heftig wakker. Of ik nu iets heel naars gedroomd had of niet,ik weet het niet, maar opeens was iets heel schimmigs tot me doorgedrongen. Namelijk de onvoorstelbare zwakte binnen onze democratie; ons schimmige formatieproces. Het is iets heel precairs. Schimmig is nog te zwak uitgedrukt, eigenlijk is het puur wetteloos. Er zijn geen duidelijke regels over dat proces.  De grondwet spreekt allen over het functioneren van de regering en over het ontbinden hiervan. Geen woord over de formatie en hoe een regering tot stand komt. Eigenlijk kan iedereen de macht grijpen. Iedereen kan de functie van minister (inclusief alle bijbehorende macht) opeisen. Een minister heeft namelijk niet het vertrouwen van iemand nodig. Hij kan alleen worden weggestuurd als er wantrouwen is.
 
Tot op heden allemaal niet zo erg. Waarschijnlijk zijn het zaken als redelijkheid en transparantie geweest die er in de afgelopen twee eeuwen voor hebben gezorgd dat er nog democratische beginselen meespeelden in de formatie en die op hun beurt konden voorkomen dat iemand zomaar naar de macht kan grijpen.
 
Echter 2010 heeft alle kenmerken om de eerste uitzondering te worden. En wel in de persoon van Maxime Verhagen, strategisch de belangrijkste sleutelfiguur in dit formatieproces.
 
Opmerkelijk is dat Maxime Verhagen door slechts 20 mensen (zijn fractie) gekozen is tot voorzitter en daarmee voorlopig (tot en met de formatie) partijleider van het CDA. Maxime onderhandelt slechts met het mandaat van 20 personen. Maxime onderhandelt zeker niet namens de 1.281.886 personen die op het CDA hebben gestemd. Zij stemden op een CDA onder partijleider Balkenende. Nee, Maxime onderhandelt zelfs niet namens de 68.000 partijleden van het CDA. Zij hebben nooit kunnen stemmen op deze nieuwe partijleider. Maxime onderhandelt slechts met het mandaat van 20 fractiegenoten. Maar nog een stapje erger. Maxime onderhandelt namens zichzelf. Maxime onderhandelt voor zichzelf. Maxime heeft een aantoonbaar eigen belang. Maxime heeft een heel groot eigen belang. Maxime kan namelijk alleen macht verkrijgen in een kabinet met de PVV. In alle andere kabinetsvarianten zou het CDA niet regeren, of regeren met de PvdA. In een kabinet met de PvdA zal, gezien de manier hoe het kabinet viel, geen plaats zijn voor Maxime. Maxime zou ergens geparkeerd moeten worden als burgemeester, of hij zou verbannen moeten worden naar Brussel.

Hoe kon Maxime zijn eigen belang zo gemakkelijk behartigen. Nu, dat kon hij doen omdat de eerder genoemde transparantie en andere democratische beginselen zo gemakkelijk opzij werden geschoven. “In het kader van het moeilijke formatieproces” , dat waren de toverwoorden. In het kader van het moeilijke formatieproces doet de informateur niet wat hem gevraagd wordt. In het kader van het moeilijke formatieproces blijft de informateur zelfs buiten de besprekingen. In het kader van het moeilijke formatieproces vinden gesprekken plaats op een geheime locatie. In het kader van het moeilijke formatieproces worden geen uitspraken gedaan over het verloop van de gesprekken.. Nee, niet “In het kader van het moeilijke formatieproces”, maar dankzij het moeilijk formatieproces blijkt de macht tot formatie in handen van slechts één persoon te zijn.
 
 
 
 
Ik ga Maxime Verhagen geen dictator noemen. Maar menig dictator in deze wereld kan jaloers zijn op Maxime. Alle democratische beginselen zijn voor de voeten van Maxime weggehaald. Hij krijgt er een rode loper richting het pluche voor terug.
 
Dood aan de democratie.
Leve Maxime.
 
 
 
 
 
 
 
De punten nogmaals op een rij:
- Geen mandaat van 1.281.886 stemmers, zij stemden op het CDA van Balkenende
- Geen mandaat van 68.000 CDA-leden om partijleider te worden
- Slechts mandaat van 20 fractiegenoten
- Aantoonbaar eigen belang, geen ministerspost bij kabinet zonder PVV
- Gesprekken in achterkamertje; onbekende locatie
- Gesprekken buiten het zicht van de officiële informateur