Het CDA werd op 9 juni gehalveerd en de partij was in diepe shock. De voorzitter en ook partijleider Balkenende stapte per direct op. Er kwam een waarnemend voorzitter en een voorlopig fractieleider moest aangewezen worden. Die nieuwe fractieleider kwam er, Maxime Verhagen.

Na deze voor een politieke partij belangrijke organisatorische zaken, was het echter de bescheidenheid die de boventoon moest vieren binnen het CDA. Tenminste, in het CDA van juni 2010. En mocht het CDA van juli weer een andere zijn, en mocht de fractieleider toch op een of andere manier willen gaan regeren, en mocht de rest van de fractie er mee instemmen, dan komt er eerst nog altijd een CDA-congres. Het CDA paste naast bescheidenheid namelijk zeker ook voorzichtigheid. Vandaar dus dat het CDA-congres een soort veto-functie meekreeg. Mocht de fractie niet willen meeregeren, dan was een congres helemaal niet nodig om toch een JA te adviseren. Mocht de fractie wel willen gaan regeren, dan was een congres zeker nodig om toch een NEE te kunnen adviseren. Een duidelijk verhaal met ‘veto-functie’ lijkt me.

En ja, het CDA van juli bleek een ander, minder bescheiden CDA, dan het CDA van juni. Maar ook het CDA van augustus was weer een ander dan het CDA van juli. Na de verschijningen van mastodonten en fossielen kwamen ook de dissidenten. En er kwam zelfs de ‘week van Ab Klink’. Of als je anders noemen wilt, de ‘week van de brief’, of de ‘week van de gesloten deur’.

Nu juist achter die gesloten deur heeft zich iets heel schimmigs afgespeeld. Sprak waarnemend voorzitter in de week ervoor nog bij Knevel en van den Brink over een unaniem besluit van de fractie, nu ging het opeens over een meerderheid van de fractie. En dat maakt een groot, en helaas door de media niet opgevangen en niet bekritiseerd, verschil. De fractie hoeft nu niet meer unaniem voor het regeerakkoord te zijn om toch een CDA-congres af te dwingen. Er mogen in theorie zelfs 10 fractieleden tegen het akkoord zijn, zolang 11 er maar voor zijn. Dan gaat er toch een congres komen. Plotseling was het in juni zo oprecht aangekondigde CDA-congres radicaal veranderd van een laatste middel om NEE te zeggen, in een pressiemiddel om JA te zeggen. Verkapt CDA-woordvoerder en media-spinner, Frits Wester, verkoopt zelfs de boodschap dat het eigenlijk heel redelijk is dat de twee dissidenten hun zetel maar moeten inleveren als zij een JA op dit congres toch nog tegen het regeerakkoord zijn. Hoe vies kan een CDA-spelletje zijn? En hoe vies kan het nog worden?

CDA, we staan erbij en kijken ernaar.

Leve de toekomstige vieze-premier !

Leve de democratie ?